Categorie archief: 18de en 19de eeuw

Jongen die een meisje verrast | Matthijs Maris | 1874

Ik heb al vaker over Matthijs Maris geschreven, omdat hij echt één van mijn favorieten is. Hij groeide op in een kunstenaarsfamilie. Net als zijn 2 jaar oudere broer Jacob, met wie hij heel close is, gaat hij naar de kunstacademie van Den Haag en Antwerpen. Jacob vertrekt naar Parijs en Matthijs blijft bij zijn familie in Den Haag, maar zonder Jacob verpietert hij; hij isoleert zich en schildert amper. Zijn moeder stuurt hem naar Jacob naar Parijs. Hij is daar productief en maakt dromerige en sfeervolle werken, maar is niet gelukkig. Later gaat hij naar Londen en blijft daar tot zijn dood, maar ook daar is Maris net gelukkig. Eerdere berichten van mij over Matthijs Maris kun je hier nog eens nalezen: Matthijs Maris

Liggend meisje met vlinders | Matthijs Maris | 1873

In november was ik een paar dagen in Amsterdam om een paar mooie tentoonstellingen te bezoeken. In het Rijksmuseum: Matthijs Maris! Om half 10 ’s ochtends waren wij al present en dat is een aanrader, want we waren de eerste en (toch een heel tijdje) de enige bezoekers van deze tentoonstelling. Wij voelden ons de koning te rijk… wat een mooie tentoonstelling en om daar dan zo op je gemak in stilte van te kunnen genieten was fantastisch en zal vast niet vaak voorkomen in het Rijksmuseum. Dit plaatje zegt eigenlijk al genoeg…

Zelfportret met Johann Peter Weyer | Carl Begas | 1813

“Beste vriend, wat is het hart van de mens! Om jou te verlaten, jij van wie ik zo hou en van wie ik onafscheidelijk was….”. In de romantische periode was het heel gewoon dat mannen die met elkaar bevriend waren zulke brieven schreven. Ook “vriendschaps–schilderijen” zoals deze waren sinds de renaissance normaal. Wat jammer dat er zoveel veranderd is…weet zeker dat er heel wat mannenvriendschappen kapot zouden gaan als één van hen het zou wagen zo’n brief te schrijven….Carl Joseph Begas, eigenlijk  Begasse was een romantisch Duitse kunstschilder; hij leefde van 1794 tot 1854. Veel van zijn werk is te zien in Berlijn en Keulen en in Heinsberg, waar hij geboren is en een museum voor hem is opgericht.

Ernst Wilhelm Brücke | Johann Erdmann Hummel | 1823

Vorige week had ik het al over het Walraff Richartz Museum in Keulen, waar ik enkele weken geleden was. Behalve een mooie tentoonstelling over Tintoretto is er nog veel meer moois te zien daar. Bijvoorbeeld dit schattige portret van een klein jongetje. Je zou op het eerste gezicht niet zeggen dat het om een jongetje gaat; hij is een beetje meisjesachtig gekleed en een bloemenkrans in het haar. Het was in die tijd helemaal niet gek om een klein jongetje als meisje te kleden. Dit schattige kleine jongetje, hier een jaar of 3 oud, is later een respectabele fysioloog geworden.

De inscheping naar Kythera | Jean-Antoine Watteau | 1717

Watteaus wankele gezondheid speelde hem parten, het duurde 5 jaar om dit schilderij te voltooien. Het werk dat hij indiende om opgenomen te worden in de Koninklijke Academie. Venus, de godin van de liefde en schoonheid, zou zijn opgestegen uit de golven van het Griekse eiland Kythera. Dit schilderij leverde Watteau het volledig lidmaatschap op van de academie in 1717. Zijn collega’s noemden hem een “peintre des fêtes galantes”, schilder van de galante feesten. Na zijn dood, op 36 jarige leeftijd, gebruikten kunststudenten, tijdens de Franse revolutie in 1789,dit schilderij als doelwit en bestookten het met stukken brood. Dit omdat het werk herinnerde aan de aristocratie waartegen ze zich afzetten. Vele jaren later zag men in hoe modern deze schilder was.