Categorie archief: 20ste eeuw

Vogel en zijn nest | Georges Braque | 1958


Vanaf 1912 experimenteerde Braque ook met collage-achtige afbeeldingen, in de zogenaamde “papier collé -techniek”, waarbij net of bijvoorbeeld een stuk krantenpapier op het doek is geplakt, met teksten en al. Braque schilderde graag stillevens met vruchten, muziekinstrumenten en flessen, waarbij hij ook letters en cijfers toevoegde. Na zijn kubistische tijd ging hij over tot een vereenvoudigd figuratief schilderen waarin hij o.a. reeksen kleine landschappen maakte. In de laatste fase van zijn kunstenaarschap maakt hij vooral veel kleurenlitho’s (een grafische druktechniek). Hij is dan ernstig ziek en het schilderen kost hem veel energie. Hij schildert in die fase silhouetten van vogels.

Dubbel figuur met een blauwe achtergrond | Georges Braque | 1942

Aan de vriendschap met Picasso komt abrupt een eind door het uitbreken van de eerste wereldoorlog. Braque moet in dienst en wordt zwaargewond achtergelaten op het slagveld. De volgende dag wordt hij toch nog opgehaald en ontwaakt enkele dagen later uit een coma. Zijn revalidatie neemt nogal wat tijd in beslag, maar in 1917, na de oorlog hervat hij zijn schilder werkzaamheden. Al slaan Braque en Picasso andere wegen in; Picasso veranderde volkomen van richting en Braque bleef altijd werken aan het verfijnen van zijn experimenten met het kubisme, vind ik dit toch ook een, veel later, werk wat veel overeenkomsten heeft met werk van Picasso.

Vrouw met mandoline | Georges Braque | 1910

Georges Braque werd geboren in Argentueil-sur-Seine in Frankrijk. Hij groeide op in Le Havre waar hij een opleiding als interieurdecorator en -schilder volgde. Daarnaast volgde hij ook avondschool kunstschilderen in het École des Beaux-Arts in Le Havre. In 1903 volgde hij zijn ware passie door aan de Parijse Académie Humbert te studeren. In zijn eerste jaren in Parijs raakt hij bevriend met Picasso. De twee werken nauw samen: ‘We waren als bergbeklimmers die met een touw aan elkaar vastzaten’, zegt Braque over de artistieke vriendschap. Beide kunstenaars koesteren een grote bewondering voor de in 1906 overleden kunstschilder Paul Cézanne. Samen ontwikkelen ze de stijl van het kubisme. De schilderijen van beide kunstenaars uit die tijd zijn soms nauwelijks van elkaar te onderscheiden.

De Walchensee in de winter | Lovis Corinth | 1923

Corinth stond aanvankelijk afwijzend tegenover de expressionistische beweging, maar na een beroerte in 1911, waardoor hij gedeeltelijk verlamd raakte en met behulp van Charlotte weer moest leren schilderen, werd zijn stijl losser en begon zijn werk meer kenmerken van het expressionisme te vertonen. Zijn gebruik van kleur werd levendiger en de door hem vervaardigde portretten en landschappen kregen een uitzonderlijke levendigheid en kracht. In deze fase van zijn leven maakte Lovis Corinth zijn bekendste schilderijen, de Walchensee-landschappen, die volgens velen ook zijn beste werk zijn. De Walchensee is een meer in de Beierse Alpen, waar Corinth een buitenhuis bezat.

Ochtendzon | Lovis Corinth | 1910

Wat een prachtig plaatje om de maandag mee te beginnen; werden wij ook maar eens zo wakker gemaakt door de zon. Lovis Corinth werd geboren in het Oost-Pruisische Tapiau. Corinth had al vroeg talent getoond voor de tekenkunst en bezocht in 1880 de Münchener Academie. In 1900 verhuisde Corinth naar Berlijn, waar hij een solo-expositie kreeg in de galerie van Paul Cassirer. In 1902, toen hij 43 jaar was, opende hij een schilderschool voor vrouwen en huwde met zijn eerste leerlinge, de twintig jaar jongere Charlotte Berend. Charlotte werd niet alleen de moeder van zijn twee kinderen, maar was ook een bron van inspiratie voor hem. Hij schilderde Charlotte vele malen tijdens haar intieme dagelijkse bezigheden zoals wakker worden, wassen en aankleden.