Categorie archief: 20ste eeuw

De wandeling | Theo van Rysselberghe | 1901

Vanaf 1898 woont de familie van Rysselberghe in Parijs en brengen zij de zomer door te Ambleteuse in het Franse Pas-de Calais. De dames op het strand zijn kunstenaars vriendinnen en Marie zijn echtgenote. Zijn pointillistische techniek, die hij gedurende zoveel jaren gebruikt had, werd na 1903 meer ontspannen en na 1910 verliet hij deze techniek volledig. Zijn verfstreken werden langer. Hij gebruikte meer levendige kleuren en meer intense contrasten, of soms zachtere kleurtonen. Hij was een meester geworden bij het toepassen van licht en warmte in zijn schilderijen. In 1912 laat Theo in Saint-Clair, in het zuiden van Frankijk, een huis bouwen met een atelier. Hij gaat er vaak heen en installeert er zich definitief in 1920. Hij overlijdt in 1926 op 64 jarige leeftijd.

Happy Birthday | Fernando Botero | 1971

Omdat deze week ( morgen 7 mei, om precies te zijn) mijn blog 5 jaar bestaat, vieren we deze week een feestje! Natuurlijk beginnen we met taart, iets wat echt bij een verjaardag hoort. Met deze heerlijke lekkernijen van Botero kan het feest beginnen. In de 5 jaar dat ik aan het kunstdwalen ben, kwam ik Botero af en toe tegen; natuurlijk op de prachtige, grote tentoonstelling in de Kunsthal in Rotterdam en heel af en toe in een tentoonstelling van een particuliere collectie. Ik ben fan en vindt het een feest om werk van hem te zien! Eerdere berichten over Botero kun je hier nog eens terug lezen : Fernando Botero

Waterlelies | Claude Monet | 1916-1922

Als je dicht bij de schilderijen staat weet je niet goed wat je ziet; het zijn vooral veel kleuren die in elkaar lijken over te gaan. Als je wat verder er vanaf staat wordt het duidelijker, maar blijft het toch vooral een mooi dromerig kleurenspel. Het is knap hoe Monet dit gedaan heeft, want in die tijd werd staar bij hem vastgesteld en hij zag steeds minder. De schilderijen tonen niet alleen wat zich voor Monets ogen bevond, maar zijn ook een weergave van zijn gevoelens. Volgens zijn vriend Clemenceau zocht Monet in het water van de vijver naar de lucht. Monet noemde ze zelf ook waterspiegels, maar hij hield er niet van om zijn kunst te verklaren en iedereen er in mocht zien wat hij wilde. Meer info:https://www.musee-orangerie.fr/

Waterlelies | Claude Monet | 1916-1922

Hij woonde in Giverny in een prachtig huis, compleet met boomgaard en moestuin. Hij kon daar de tuin van zijn dromen aanleggen. De tuin was veel meer dan een hobby. Monet had 5 tuinmannen in dienst, die dagelijks met de tuin bezig waren. Ze maakten iedere ochtend de vijver schoon. Als Monet begon met werken, wilde hij de vijver in volle glorie, zonder rommel, kunnen schilderen. Hij maakte verschillende schilderijen van de vijver met de brug, maar op het spiegelende wateroppervlak en de waterlelies raakte hij niet uitgekeken. Het huis in Giverny is nu een museum en je kunt daar de tuinen nog bekijken. Meer info: http://www.claude-monet-giverny.fr/

Waterlelies | Claude Monet | 1916-1922

Toen we een tijdje geleden in Parijs waren bezochten we natuurlijk ook Musée l’Orangerie in Parijs; het museum wat de waterlelies van Monet op een prachtige manier laat zien. Vanaf 1890 schilderde Monet zijn tuin in Giverny. Hij was naast kunstschilder ook een gepassioneerd tuinliefhebber. In 1914 liet hij een groot atelier aan de rand van de vijver bouwen om de vijver in groot formaat te kunnen schilderen, doeken van wel 12 meter breed. Monet wilde graag dat deze schilderijen bij elkaar zouden blijven. Hij schonk ze in 1922 aan de Franse staat en zo kwamen ze in de Orangerie in Parijs terecht. Zoals je op de foto ziet zijn de doeken in hun geheel te zien. Ze hangen op ooghoogte en de zalen zijn ovaal; zo krijg je een beetje het gevoel dat je in de tuin zelf rondloopt.