Categorie archief: 20ste eeuw

Meisje voor een boerderij | Co Breman | 1915

In de volgende zaal het thema: “Vibrerend licht” kom je het schilderijtje van Co Breman tegen. Co Breman was een Nederlands kunstschilder. Hij wordt gerekend tot de Larense School en werkte vooral in de stijl van het pointillisme( schilderen d.m.v. puntjes zetten) en het luminisme. Het luminisme is een stroming in de schilderkunst, vooral in België, die ontstaan is vanaf 1904 vanuit het postimpressionisme, waarin ook elementen van het realisme en het impressionisme aan bod kwamen.
Via Amsterdam, trok Breman in 1897 naar Het Gooi, aangetrokken door de enthousiaste verhalen van schilders vrienden die daar werkten.
Vanaf zijn verblijf in Het Gooi zou Breman zich steeds meer op de vrije schilderkunst toeleggen. Zijn werk viel op door de heldere kleuren en de zonnige effecten, met veel aandacht voor de compositie. Hij schilderde vooral landschappen, boerderijen, kleurrijke interieurs en figuren. Hij werkte als een van de eerste schilders in Nederland in de pointillistische techniek.

Moeder en kind | Evert Pieters | 1856-1932

De laatste dag voor de tweede sluiting van de musea i.v.m. corona bezocht ik nog snel, nu het nog kon, de tentoonstelling “Schilders van het licht Monet tot Sluijters” in Het Singer Laren. Het is een expositie met schilderijen uit de verzameling van het museum zelf, aangevuld met een aantal bijzondere bruiklenen. De naam van de tentoonstelling zegt het al: een presentatie van hoe kunstenaars rond 1900 licht weergeven. Dit wordt verteld aan de hand van diverse thema’s. Het eerste thema: Impressies van het licht” laat zien hoe de schilders van de Haagse school voor het eerst buiten gaan werken en zo hun impressie van het licht vastleggen. Niet buiten , maar wel met een duidelijk lichtinval is dit prachtige schilderijtje van Evert Pieters.

Huis Sonneveld | Brinkman & Van der Vlugt| 1933

Bij je entreebewijs van het Nieuwe Instituut hoort ook een kaartje voor Huis Sonneveld; een woonhuis gebouwd eind jaren twintig in de stijl van Het Nieuwe Bouwen, de architectuur van “licht, lucht en ruimte”. Deze villa was bestemd voor één van de directeuren van de Van Nellfabriek. De woning bestaat uit een betegelde onderbouw met dienstruimtes en een studio op het zuiden. De woonvertrekken op de verdieping met een raamstrook over de gehele gevelbreedte en de slaapvertrekken op de tweede verdieping. Zoals alle villa’s van Van der Vlugt is ook deze woning voorzien van een dakterras. Zeker ook de moeite van het bekijken waard.

Art on Display | Lina Bo Bardi |

In Het Nieuwe Instituut was de tentoonstelling “Art on Display 1949-69”. Een expositie over de verschillende manieren waarop in dit tijdvak kunst tentoongesteld werd. Grappig om eens niet te kijken naar het kunstwerk, maar naar de manier waarop het gepresenteerd word. Als bezoeker ben je er vaak niet van bewust dat daar vaak lang over nagedacht en veel werk aan besteed is. In de tijd tussen 1949 en 1969 was men op zoek naar een nieuwe verhouding tussen kunst en publiek en werden verschillende nieuwe ideeën gelanceerd. Op de foto zie je hoe Lina Bo Bardi, de vrouw van de directeur van het Museu de Arte in São Paulo, de kunstwerken op een soort schildersezels plaatste, in de vrije ruimte. Ze wilde dat dat schilderijen als werken op zich werden gezien. De opstelling was een groot succes en zou bijna dertig jaar lijven staan.

Het Nieuwe Instituut | Jo Coenen | 1993

Laatst bezocht ik Rotterdam om eens een kijkje te nemen in o.a. het Nieuwe Instituut. Vaak heb ik het gebouw aan de buitenkant aanschouwd bij mijn vele bezoekjes aan de musea aan het Museumplein, maar ik was er nog nooit binnen geweest, dus een leuk uitstapje voor de zondagochtend. Het Bij de meervoudige opdracht voor het gebouw van het Nederlandse Architectuurinstituut aan zes architecten in 1988 was Jo Coenen de winnaar. Hij bracht de  hoofdfuncties van het gebouw onder in afzonderlijke gebouwdelen. Elk gebouwdeel heeft een eigen architectonische karakteristiek en een eigen relatie met de omgeving. Het langgerekte archiefgebouw volgt de kromming van de Rochussenstraat en sluit daarmee het Museumpark af. Het beeld op de voorgrond is van Auke de Vries, die dit speciaal voor dit gebouw ontwierp en dat een jaar na de opening geplaatst werd (in 1994). Het heeft geen titel en de kunstenaar wilde er pas aan beginnen toen het gebouw grotendeels klaar was, omdat het werk één moest worden met het gebouw. Dat is zeker gelukt, vind ik.