Tagarchief: Mauritshuis

De jonge moeder|Gerrit Dou|1638

Gerrit Dou, ook wel  Gerard Dou genoemd, was Rembrandts eerste leerling. Hij had een fabelachtige techniek waardoor hij er als geen ander in slaagde de werkelijkheid na te bootsen. Al tijdens zijn leven was hij een beroemdheid. Dit schilderij is een prachtig staaltje  van zijn technisch kunnen. Let op de huid van de personen, het licht en de stoffen. Ook de interactie tussen de personen is knap. Het meisje kijkt naar de baby, de baby kijkt naar haar moeder, de moeder kijkt ons aan. Verder geeft het ons een prachtig inkijkje in het leven toen. De op de zuil afgebeelde cupido en de vogelkooi, is een erotisch symbool; het zou er op duiden dat de vrouw een goed seksleven heeft met haar echtgenoot. Ook altijd goed om te weten!

Portret van de comtesse d’Haussonville|Jean Auguste Dominique Ingrès|1845

Dit is een absoluut topstuk uit de Frick Collection. Een prachtig groot doek, met een zelfverzekerde krachtige vrouw. Dat was ze ook en beeldschoon; Ingrès was onder de indruk van haar. Ingrès portretteerde zijn onderwerpen wel altijd op zeer positieve wijze; hij maakte ze vaak mooier dan ze waren. Toch zie je in dit schilderij ook vreemde vervormingen. Kijk eens goed naar de armen; ze zijn te groot en te dik en de rechterarm heeft een onmogelijke, onnatuurlijke positie. Ingrès zou dit expres gedaan hebben, vanwege de harmonie in de compositie. Ook in zijn andere schilderijen zie je vaak zo’n “foutje”. De Frick Collection is nog te zien in het Mauritshuis tot 10 mei. Voor meer info: mauritshuis.nl

Een dame op haar dagbed|Francois Boucher|1743

Dit schilderij heb ik uitgekozen, omdat het een typisch Rococo schilderij is. Dat vind ik leuk. De nadruk ligt op het lieflijke en luchtige karakter. Bij Rococo werden vaak zachte pastelkleuren gebruikt. Ook rocaille-motieven (schelpachtige versieringen) werden vaak gebruikt als versiering. Daar komt ook het woord Rococo vandaan, het is ook zo’n mooi woord! Het was een stijl van de rijken, nogal protserig, echt “fout” kun je wel zeggen! Maar dat maakt het ook gelijk weer grappig! Francois Boucher was een Franse Rococoschilder. Dit zou zijn echtgenote zijn. Als je de tentoonstelling wilt bezoeken, kun je het beste om 10 uur voor de deur van het Mauritshuis staan. Na 11 uur is het in de rij staan, buiten en binnen.

Het witte paard|John Constable|1819

Afgelopen week bezocht ik the Frick Collection in het Mauritshuis in Den Haag. The Frick Collection is een prachtig museum in het hart van New York, zeer geliefd om de hoge kwaliteit van de collectie. Het museum is gevestigd in de voormalige woning van Henry Frick, een zakenman die op zijn dertigste al miljonair was. Toen hij dit huis kocht , rond zijn vijftigste jaar, begon hij kunst te verzamelen en zijn huis er mee in te richten. Er zijn zesendertig kunstwerken te zien in het Mauritshuis. Het is vooral traditionele kunst, maar zeker bijzondere en soms zeer oude werken. Helaas mocht er niet gefotografeerd worden, waardoor ik niet mijn eigen keuze van de mooiste werken kan laten zien. Er zijn een aantal werken van John Constable te zien, zoals dit prachtige schilderij. Een Engelse schilder uit de Romantische periode, maar dat hadden jullie natuurlijk al herkend; een tijdgenoot van Turner!

Het doktersbezoek|Jan Steen|1660-1662

Jan Steens schilderijen zijn makkelijk te herkennen, een hoop activiteiten en een humoristische kijk op het leven. De “dokter” aan de zijde van het bed van het zieke meisje heeft weinig aandacht voor zijn patiënte, want hij krijgt een glas wijn aangereikt door de dienstmeid. Door zijn scheve hoed lijkt het alsof hij al een beetje beschonken is. Het doktersbezoek was één van Steens lievelingsonderwerpen. Hij heeft een kleine twintig variaties op dit thema geschilderd. De strekking is telkens hetzelfde; de vrouw lijdt aan “furor uterinus”, een toentertijd bekende en levensbedreigende ziekte die vooral jonge maagden trof en waarbij de baarmoeder door seksuele onthouding gevaarlijk op drift was geraakt. Zo’n meisje moest snel trouwen en het bed in met haar geliefde. De dokter in zijn nette pak was geen geneesheer, maar een echte kwakzalver. De po op de stoel en het urineflesje op tafel wijzen op zijn activiteit; het piskijken. Rechts bovenaan het trapje snuffelen twee hondjes aan elkaars achterwerk. Zij wijzen op de enige afdoende remedie voor de toestand van de patiënt; vrijen met haar geliefde. Dit schilderij is te bewonderen in het Mauritshuis.