Categorie archief: Hedendaagse kunst

Black Album White Cube | Max Dax & Michael Schirner 2020

Dan nog het verhaal van “Black Album White Cube” de titel van deze tentoonstelling. Dat gaat over “The Black Album” (1987), een album van Prince wat hij een week voor de release weigerde uit te brengen omdat hij het als “evil” beschouwde. Een half miljoen albums werd vernietigd, maar natuurlijk waren er toch wat slimme mensen die een aantal exemplaren achterover drukten. In 2017 werd een exemplaar verkocht voor een recordbedrag van 42.298 dollar. Dan zet je dat album in een glazen box en is het ineens een kunstwerk! Ik vind het een leuk verhaal, maar vraag me wel af; is het niet een collectors item in plaats van een kunstwerk of ligt dat heel dicht bij elkaar? Leuke tentoonstelling met veel “belevingselementen”. Nog te zien t/m 10 januari 2021 in de Kunsthal in Rotterdam.

Apex | Arthur Jaffa |

Wat er voor mij echt uitsprong op de tentoonstelling “Black Album White Cube” in de Kunsthal in Rotterdam was deze video-installatie “Apex” van Arthur Jafa. Op het ritme van de technotrack “Minus” van Robert Hood monteerde hij honderden iconische beelden uit de popcultuur vanuit een Afro-Amerikaans perspectief. Prachtige beelden met een snelle, harde beat, waar je echt een poosje voor moet gaan zitten. Je mag, vanwege corona, maar met 2 personen tegelijk naar binnen, wat de beleving nog intenser maakt. ik had uren kunnen blijven zitten. Je raakt in een soort trance en is dan ook niet geschikt voor mensen met migraine of epilepsie.

We Buy white albums | Rutherford Chang | 2013

Natuurlijk ging ik ook naar de tentoonstelling “Black Album White Cube” in een andere zaal in de Kunsthal. Een tentoonstelling over wat er gebeurt als de werelden van hedendaagse kunst en popmuziek bij elkaar komen. Werk van vijfendertig internationaal bekende kunstenaars komt bij elkaar. Vooral een tentoonstelling vol mooie verhalen zoals dit kunstwerk van Chang. Hij koopt al sinds 2007 gebruikte exemplaren van het “White Album” van de Beatles uit 1968. De hoes van deze lp is blanco, maar wel genummerd,daarmee wilde de ontwerper suggereren dat elke plaat uniek is. De verzamelde platen zijn te zien in dit werk, waarmee de vraag wordt opgeroepen of in massa geproduceerde goederen toch uniek kunnen zijn.

The Trial | Bill Viola | 2015

In het volgende hoofdthema van de tentoonstelling Allemaal wonderen” in Museum Catharijneconvent, “Het wonder van de geboorte”, dit kunstwerk. Misschien een beetje een vreemde foto, maar het is een foto van een videofilmpje van ruim zeven minuten. Het gaat om “The Trial” van Bill Viola uit 2015. In deze film laat Viola twee acteurs zien die overgoten worden door vier verschillende vloeistoffen; zwart, rood, wit en uiteindelijk helder, schoon water. Dit verbeeldt de levenscyclus van geboorte naar dood, een transformatie van donker naar licht. Het is echt fascinerend om naar te kijken; de reacties van de gezichten af te lezen, van verrassing naar pijniging en uiteindelijk opluchting. Echt heel bijzonder. Als laatste krijg je een spreuk van Toon Tellegen mee: “De wonderen zijn overal en wie maar ogen heeft die kan ze zien in alles wat zo maar groeit en leeft”. En zo is het maar net! De tentoonstelling loopt nog tot en met 23 augustus 2020, meer info: www.catharijneconvent.nl

The kitchen | Marina Abramovic | 2009


Een ander hoofdthema is : Contact met een andere werkelijkheid. Daar komen we  de hedendaagse kunst tegen van Marina Abramovic  met “Still uit Levitation of Saint Therese uit de serie “The kitchen” Ze zweeft hier in de keuken van een Spaans clarissenklooster. Ze werd geïnspireerd door de levitaties (levitatie=zweven) van Theresa van Avila; in haar keuken begon ze te leviteren. Kwaad en hongerig hing ze boven de pan; ze wilde niet zweven, maar eten! Dat vond Abramovic een mooi idee; dat ze boos was op de hogere macht die haar heilig maakte. Mooi zoals Abramoviç  dit uitbeeldt, een mooie verbinding tussen de geschiedenis en nu. Misschien ken je Abramovic van haar performance ‘The Artist is Present’, toen zat ze drie maanden lang zes dagen per week in het atrium van het Museum of Modern Art, waar mensen één voor één tegenover haar konden zitten, zo lang als ze zelf wilden. Ze mochten haar aankijken, maar het was niet de bedoeling dat er woorden of aanrakingen uitgewisseld werden. Heel bijzonder wat daar allemaal gebeurde; mensen begonnen te huilen of Abramovic begon zelf te huilen. Het meest ontroerende vond ik dit stukje toen ze onverwacht haar ex-geliefde Ulay tegenover zich zag. Hier kun je het zien en ik keek het ook nog een keer en hield het weer niet droog….