Categoriearchief: 20ste eeuw

Het mannetje dat de wolken meet | Jan Fabre | 1998

Dit ontzettend leuke beeld van Jan Fabre is een nieuwe aanwinst op het landgoed van Voorlinden. Hij staat daar heel mooi in de prachtig aangelegde tuin van Piet Oudolf, alhoewel er weinig te meten valt op de dag dat ik de foto maakte, geen wolkje aan de hemel…. De titel The Man Who Measures the Clouds (1998) verwijst naar legendarische Birdman of Alcatraz, Robert Stroud, die bij zijn vrijlating uit de gevangenis had verklaard dat hij vanaf dat moment ‘de wolken ging meten’, en nodigt ons uit na te denken over de rol van de kunstenaar in de maatschappij. Het werk kan worden opgevat als een ‘metafoor voor de kunstenaar die het onmogelijke in zijn werk tracht te vangen’, aldus Jan. Mooi! Info: www.voorlinden.nl

Dots | Yayoi Kusama | 1999

Ook te zien op de tentoonstelling “Art is the Antidote” in Voorlinden. Yayoi Kusama is een Japanse beeldhouwster en installatiekunstenares. In 1956 emigreerde ze naar de Verenigde Staten, waar ze zich in New york vestigde. Vanaf 1965 viel zij vooral op met haar happenings, onder andere in Central Park en op de Brooklyn Bridge, die steevast door de politie werden beëindigd. Zij bracht deze happenings, waarbij zij muren, vloeren, objecten, zichzelf en naakte assistenten beschilderde met “polkadots”, ook naar Europa  Over het gebruik van de polkadots, die haar handelsmerk zouden worden, schreef zij: “…a polka dot has the form of the sun, which is a symbol of the energy of the whole world and our living life, and also the form of the moon, which is calm. Round, soft, colorful, senseless and unknowing. Polka dots become movement… Polka dots are a way to infinity.”

Shadow of Your Smile | Harald Vlugt | 1996

Een andere, leuke, tentoonstelling in Voorlinden is : “Art is the Antidote”. Lockdowns, verharding en verdeeldheid? Kunst is hét tegengif! Zo stelt Voorlinden met deze tentoonstelling en ja even alles vergeten en genieten van kunst, is zeker fijn. Met een flinke dosis sprankelende, geëngageerde en grappige werken uit eigen collectie fungeert het museum als oplaadpunt, een plek waar je weerstand op kunt bouwen. Beeldhouwer en graficus Harald Vlugt (1957) knipt en plakt met verschillende materialen een nieuwe werkelijkheid in elkaar. ‘Shadow of your smile’ is een collage van bijna twee meter hoog en twee meter breed. Vlugt speelt met de waarneming: van veraf is het een portret, maar eenmaal dichterbij gekomen zie je duidelijk dat het gezicht is opgebouwd uit tientallen dwarsdoorsnedes van pocketboekjes.

A corner for Kasimir | Antony Gormley | 1992

Afgelopen week was ik in museum Voorlinden in Wassenaar om de tentoonstelling “Ground” van Antony Gormley te zien. In deze tentoonstelling ben je zelf eigenlijk het middelpunt. De kunstwerken van Gormley in en om het museum vragen om je eigen fysieke deelname en verbeeldingskracht en dat maakt deze tentoonstelling levend, speels en interactief. De kunstenaar ziet het lichaam als een “plaats” voor ervaring, emotie, herinnering en verbeelding. Met zijn werk verkent hij de relatie tussen lichaam en ruimte. De vorm van de sculpturen is telkens een afgietsel van het lichaam van Gormley. Om zo’n afgietsel te maken, wordt zijn lichaam eerst bedekt met vershoudfolie, vervolgens wordt er gips over zijn lichaam gesmeerd en daaroverheen gaasverband gewikkeld. Om het gips te laten drogen, moet Gormley zijn pose meer dan een uur volhouden.

Meisje in het raam | Prudence Heward | 1941

Hoewel Heward ook landschappen en stillevens schilderde, was ze vooral een schilder van menselijke onderwerpen. Deze omvatten naakte onderwerpen die in de jaren ’30 soms controversieel waren. Ze gebruikte vaak zwarte vrouwen als model. Het is niet helemaal duidelijk of ze hiermee aandacht wilde vragen voor kwesties van ras in de Canadese samenleving of een gevolg was van de beschikbaarheid van zwarte modellen in het begin van de twintigste eeuw ( van wie velen in de huishouding werkten en extra geld nodig hadden) of een combinatie van die factoren. Heward werd haar hele leven geteisterd door astma, wat verergerde na een auto-ongeluk in 1939. Ook het verdriet om de zelfgekozen dood van haar zus in 1943 deed haar gezondheid geen goed. Ze overleed in 1947 op vijftig jarige leeftijd.