Categoriearchief: 18de en 19de eeuw

Natuur of overvloed | Léon Frédérick | 1895

Eind jaren 1880 werd Frédérick lid van de avantgardistische kunstkring “L’Essor”. Vanaf die tijd ontwikkelde hij geleidelijk een eigen, modernistische stijl die uiteindelijk als symbolistisch getypeerd zou worden. Frédéric was al tijdens zijn leven een succesvol schilder. Hij exposeerde in binnen- en buitenland, onder andere in 1896 in het “Salon d’Art Idéaliste”. In 1904 werd hij lid van de Koninklijke Academie en op 24 april 1929 werd hem de titel van baron toegekend. Hij overleed in 1940, op 83-jarige leeftijd. Diverse werken van Fréderick bevinden zich in het Museum voor schone Kunsten in Gent en het Fin de Siècle Museum in Brussel, maar ook in het Philadelphia Museum of Art en het Musée d’Orsay zijn schilderijen van hem te bezichtigen.

De legende van Sint Franciscus | Léon Frédérick | 1882

Terug in België ontdekte Frédéric op het Salon van Brussel in 1882 het naturalistische werk van Jules Bastien-Lepage. Zijn werk uit die periode heeft dan ook een sterke sociale en christelijke inslag. Vanuit zijn interesse in de Quattrocento-schilderkunst ging hij zich verdiepen in de Vlaamse Primitieven. Hij schilderde met een strakke kalligrafische stijl, met veel nadruk op de figuren, meestal boeren en arbeiders. In 1883 vond hij veel bijval voor zijn doek “Les Marchands de Craie”, een triptiek die het modernisme verenigt met het genie van de Vlaamse Primitieven. Dit werk is een mooie afbeelding van Sint Franciscus die volgens de legende met dieren zou kunnen praten. De heilige die bekend staat om zijn grote respect voor al het leven en dat van dieren in het bijzonder.

Ziek meisje | Christian Krohg | 1881

Heel mooi zoals dit portret van een ziek meisje je meteen bij de keel grijpt; haar blik, haar uitstraling, haar gelaatskleur. Het is het oudere vijftienjarige zusje van de schilder wat leed aan tuberculose en daar later aan stierf. Ook als je dat niet zou weten kun je toch zien dat het meisje erg ziek is en vrees je voor haar toekomst. Toch is het geen sentimenteel beeld wat Krohg geeft; hij laat zien dat ook al ben je mooi en jong, je toch ziek kunt worden. Weer een werk waarin hij de kwetsbaarheid van de mens prachtig uitbeeldt. Krohg was gehuwd met kunstschilderes Oda Krohg (née Lasson). Veel van zijn werk bevindt zich momenteel in het Nationaal Museum voor Kunst, Architectuur en Design te Oslo en in Skagens Museum in Denemarken. Dit schilderij kun je bewonderen in Nasjonalmuseet in Oslo.

Slapende visser | Christian Krohg | 1882

Dit vind ik een prachtig plaatje; zo’n stoere visser slapende, een mens in zijn meest kwetsbare positie….In al zijn eenvoud heel ontroerend. Door zijn krachtige en directe stijl groeide Krogh in Noorwegen uit tot een leidende figuur in de overgang van romantiek naar realisme. Hij maakte deel uit van de Skagenschilders, samen met onder anderen Anna en Michael Ancher, en oefende invloed uit op Edvard Munch. Krohg was verder uitgever van het tijdschrift “Impressionisten” en van 1890 tot 1910 een vooraanstaand journalist van de Noorse krant “Verdens Gang”, waar hij vermaard was om zijn interviews. Later was hij ook nog leraar aan de Noorse Academie voor Fijne Kunsten(1909-1925).

Madeleine | Christian Krohg | 1883

Christian Krohg was een Noors kunstschilder, illustrator, schrijver en journalist. Hij wordt gerekend tot één van de belangrijkste Noorse kunstschilders van zijn generatie. Krohg was de zoon van een advocaat en diplomaat en kleinzoon van een oud-minister. Hij studeerde rechten aan de Universiteit van Oslo en ging later naar de kunstacademie in Karlsruhe. Van 1881 tot 1882 werkte hij als kunstschilder in Parijs. Geïnspireerd door het realisme koos hij vooral motieven uit het leven van alledag, vaak uit de sociale onderlaag. Bekend werden zijn reeks portretten van prostituees. Ook schreef hij onder de titel Albertine (1886) een roman over de prostitutiewereld, welke na verschijnen een schandaal veroorzaakte en door de politie werd geconfisqueerd.