Tagarchief: Karel Appel

Zonder titel | Karel Appel | 1961

Karel Appel staat bekend om een aantal uitspraken die vaak te letterlijk werden genomen, zoals: “Ik rotzooi maar wat aan”. Met zijn persoonlijkheid, gedurfde materiaalkeuze en afwijzing van intellectuele theorieën had hij echter wel een sterke (beeldende) invloed op de andere Nederlandse Cobra kunstenaars. Mede door het bekrompen klimaat in Nederland in die tijd, besloot hij in 1950 naar het wereldse Parijs te vertrekken. Intussen kreeg hij steeds meer internationale bekendheid en in 1968 kwam er dan ook eindelijk een solotentoonstelling van hem in het Stedelijk Museum in Amsterdam. In 2006 stierf hij in Parijs en ligt aldaar begraven op het beroemde kerkhof Père Lachaise, dus volgende keer niet alleen Jim Morrison bezoeken, maar ook even langs Karel! Geknoei of niet ik vind dit een prachtig schilderij en een mooie tentoonstelling. Nog te zie t/m 24 oktober Meer info: www.cobra-museum.nl


Vechtende vogels | Karel Appel| 1958

Over de Cobra-beweging zei Karel Appel later: “We wilden helemaal opnieuw beginnen, net zoals een kind”. Al in 1947 schilderde hij figuren, menselijke en dierlijke wezens met grote hoofden en kinderlijk, wijd open ogen. Kindertekeningen vormden een belangrijke inspiratiebron voor Appel. De kunst van de Cobra-beweging, en zeker ook die van Appel, is hier dan ook vaak mee vergeleken. Dat was zeker niet altijd positief. Ik kan me uit mijn jeugd wel herinneren dat men hem en zijn kunst uitlachten; “een knoeier, kindertekeningen”. Later werd er toch anders over gedacht: je in het volwassen leven op kinderlijke wijze verwonderen over de wereld en dit weten over te brengen, kon Karel appel als geen ander!

Mens, de getuige | Karel Appel | 1958

Als je dan toch naar het Cobramuseum in Amstelveen gaat om de expositie van Frida Kahlo te zien, dan kun je natuurlijk net zo goed ook even op je gemak de expositie aldaar over Karel appel bekijken : Karel Appel 100 jaar. Dit jaar zou Karel appel 100 jaar geworden zijn, voor het Cobra Museum aanleiding om speciale aandacht aan zijn werk te schenken. Hij is een van de bekendste Nederlandse naoorlogse kunstenaars. Hij was mede oprichter van de invloedrijke Cobra beweging ((1948-1951), die alle traditionele regels in de schilderkunst overboord gooide. Voor velen staat Appels werk symbool voor deze beweging, die kleurrijke en spontane kunst voortbracht, en kinderen en fantasiewezens als belangrijke onderwerpen zag.

De appelbar|Karel Appel|1951

In 1951 veranderde Karel Appel in opdracht van directeur Willem Sandberg de koffiebar van het Stedelijk bij de ingang van het vroegere auditorium in een driedimensionaal schilderij. Van deuren tot stopcontacten, alles werd geïntegreerd in een levendige voorstelling met kinderen en dierfiguren.Voor iedereen die nog niet helemaal overtuigd  is van de kunsten van Karel AppeI, ga eens kijken in het Stedelijk Museum naar deze muurschildering; ik was zeer verrast! Echt heel mooi! In 1949 maakte hij ook een wandschildering in de koffiekamer van het Amsterdamse stadhuis. Voor zijn doen was het een redelijk sober werk. Hij noemde het “Vragende kinderen”. Bij de ambtenaren leidde de schildering tot een golf aan verontwaardiging: ze krasten en tekenden op het werk, gooiden er een collectebus tegenaan en één ambtenaar belde zelfs met het “Vrije Volk” : “Komt u gauw. Anders is ie weg. Ik zweer u, we nemen de bezem en schrobben ‘m eraf”. Geweldig!

Mens en dieren|Karel Appel|1949

Dit is één van zijn bekendste en beste werken. Toen de Cobra-tentoonstelling werd ingericht bleek al snel dat het werk dat de jonge kunstenaars hadden ingezonden nogal klein was, de meeste hadden geen geld voor materiaal. Daarom werd Karel Appel enkele dagen voor de opening gevraagd of hij niet nog iets groots kon maken. Zo schilderde Appel dit doek, 350 x 360 cm. in bijna 36 uur tijd. Het is in alle opzichten een “klassieke” Appel. De kleuren zijn vrolijk, de ene mens op het doek heeft een gezicht als een Afrikaans masker, en de dieren om hem heen zijn niet eenvoudig te duiden. Karel Appels werk lijkt naïef, op het kinderlijke af, maar bij nadere bestudering wordt duidelijk dat hij heel goed wist wat hij deed. De meningen waren er over verdeeld; men vond dat het werk in een psychiatrische kliniek thuis hoorde. Tegenwoordig wordt “Mens en dieren” wel “De Nachtwacht” van Cobra genoemd.